Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dramat. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dramat. Pokaż wszystkie posty

Co czytałam, jak nie czytałam?

Trochę mnie tu nie było. Oddawałam się w tym czasie szkole (znów! I to już ostatni raz, naprawdę!) i pracy (przynajmniej owocnie).

Ale to nie do końca tak, że nie czytałam... Takie małe oszustwo. Czytałam, ale wolniej. Niestety nie miałam czasu, żeby recenzować wszystko na bieżąco, dlatego teraz chcę opublikować małe podsumowanie kilku ostatnich lektur. Zapraszam! :)

C. Sanchez - Skradziona

Tytuł: Skradziona
Tytuł oryginału: Entre en mi Vida
Autor: Clara Sanchez
Wydawnictwo: Znak literanova
Rok wydania: 2014

Pewnego dnia w teczce z dokumentami, do której dzieci nie powinny zaglądać, Weronika znalazła fotografię. Ze zdjęcia spoglądała na nią dziewczynka, bardzo do niej podobna, trochę tylko starsza. Na odwrocie ręką mamy było zapisane jedynie imię: Laura. Weronika, mimo że miała dopiero 9 lat, intuicyjnie wyczuwała, że nie powinna zadawać pytań. Jednak rodzinna tajemnica nie dawała jej spokoju.

Kim była Laura? I jak jej osoba łączyła się z dziwnym zachowaniem rodziców?

„Skradziona” to powieść nawiązująca do kontrowersyjnej afery, która wstrząsnęła Hiszpanią: co najmniej 60 000 Hiszpanów zostało w dzieciństwie porwanych i sprzedanych zaraz po narodzinach. Ich matki były przekonane, że dzieci zmarły przy porodzie. (źródło)

J. Green - Gwiazd naszych wina

Źródło
Tytuł: Gwiazd naszych wina
Tytuł oryginału: The Fault in Our Stars
Autor: John Green
Wydawnictwo: Bukowy Las
Rok wydania: 2013

Nie sposób było w ostatnim czasie nie usłyszeć o Johnie Greenie. Mówiąc kolokwialnie, jego nazwisko prawie wyskakiwało z lodówki. Nie było chyba w naszej czytelniczej blogosferze osoby, która nie zrecenzowałaby jakiejś powieści tego amerykańskiego autora. Ja też uległam tej swoistej modzie i skusiłam się na lekturę najbardziej znanego tytułu, czyli Gwiazd naszych wina. Nie będę jednak tryskać entuzjazmem, bo uczucia po lekturze miałam mieszane. 

Historia od samego początku bezapelacyjnie chwyta za serce. Śmiertelnie chora na raka płuc nastoletnia Hazel spotyka na swej drodze Augustusa - pewnego siebie i przystojnego chłopak, który wygrał nierówną walkę z nowotworem. Między tymi młodymi, ale doświadczonymi przez życie ludźmi rodzi się nieśmiałe uczucie - wbrew beznadziei i braku przyszłości. Na przekór losowi Hazel i Gus, wiedząc że koniec może nastąpić w każdej chwili, postanawiają cieszyć się życiem. 

W gruncie rzeczy książka ma tylko jedną zaletę - potężny ładunek emocjonalny. No ale niczego innego nie można było się spodziewać po opowieści tego typu. Kiedy już raz zaczniemy czytać, chcąc nie chcąc, zostaniemy wciągnięci na prawdziwy uczuciowy rollercoaster. Bohaterowie na naszych oczach przeżywają wzloty i upadki, doświadczają pierwszej miłości i związanych z nią smutków i radości, walczą ze strachem przed śmiercią. Green porusza w przystępny sposób wiele trudnych tematów, z którymi trzeba mierzyć się na co dzień. Trochę zabrakło mi tu jakiegoś podsumowania albo morału, ale z drugiej strony autor zostawił czytelnikowi przestrzeń na własne przemyślenia, co też się ceni. 

I tu dla mnie właściwie kończy się lista pozytywnych aspektów tej lektury. Największym rozczarowaniem okazała się fabuła. Przez większość książki brakowało jej dynamizmu. Może się czepiam, bo w końcu cóż mogą porabiać chorzy ludzie, dla których zaczerpnięcie oddechu jest nie lada wyczynem? Mimo wszystko, wydaje mi się, że autor niesłusznie postawił na nostalgiczne nic-nie-robienie i wszechobecne wzruszenie, bo czytając miałam wrażenie, że historia jest trochę mdła. Jej zwieńczeniem okazało się do bólu przewidywalne zakończenie, które kompletnie mnie rozczarowało. Spodziewałam się czegoś głębszego, a akcja po prostu się urwała.

Również sylwetki bohaterów nie przypadły mi do gustu. Oczywiście już od pierwszej strony byłam pełna współczucia dla Hazel, Gusa i Isaaka. Jednak cala trójka wydala mi się mocno przerysowana. Dialogi, które ze sobą prowadzili, były zbyt wydumane jak na 16-latków. Co więcej, Hazel sprawiała wrażenie ciepłych kluchów - brakowało mi w niej determinacji albo odrobiny charyzmy. Isaac to karykatura. Niby miał symbolizować dystans młodego człowieka do śmiertelnej choroby, a wyszło tak, że nie wiedziałam, czy śmiać się, czy żałować, że autor tak zepsuł tą postać. Augustus jako tako ratował sytuację, ale nie rozumiem, dlaczego jego wątek został tak potraktowany na końcu. Bohater niby był, ale jakby tylko w tle, jakby zmarginalizowany.

Gwiazd naszych wina to mądra i ciepła powieść pokazująca życie z perspektywy chorego człowieka. Nie jest jednak pozbawiona wad. Autor spłaszczył fabułę na potrzeby młodszego czytelnika (bo książki Greena zalicza się do literatury młodzieżowej) i stworzył mało realistycznych bohaterów. Na szczęście te braki rekompensuje warstwa emocjonalna, która wciąga i sprawia, że czytelnik angażuje się w historię. Tak czy siak myślę, że warto poznać tą książkę, choć do arcydzieła jej daleko.

E. Alexander - Dowód. Prawdziwa historia neurochirurga, który przekroczył granicę śmierci i odkrył Niebo

Tytuł: Dowód. Prawdziwa historia neurochirurga, który przekroczył granicę śmierci i odkrył Niebo
Autor: Eben Alexander
Wydawnictwo: Znak Literanova
Rok wydania: 2013
Eben Alexander to neurochirurg mieszkający i pracujący w USA. Na co dzień nie zajmuje się pisarstwem, ale jak przystało na dobrego specjalistę, walczy o zdrowie swoich pacjentów. Pewnego dnia on sam trafił jednak na ostry dyżur i musiał się zdać na swoich kolegów po fachu. Niestety, nie udało im się zatrzymać szybko postępującej choroby i Eben na siedem dni zapadł w śpiączkę. To, czego doświadczył w czasie, kiedy jego mózg walczył ze śmiertelnym zagrożeniem, opisał w swojej debiutanckiej i jak dotąd jedynej książce.

W przypadku tego tytułu ciężko wyodrębnić fabułę jako taką. Wydarzenia, które opisuje autor to przede wszystkim relacja z przebiegu choroby i leczenia, oparta głównie na wspomnieniach najbliższych, którzy czuwali przy szpitalnym łóżku autora. Dużo tu medycznych informacji, które mają przekonać czytelnika, że ciało chorego nie funkcjonowało i że nie mógł sam wszystkiego zmyślić. Sedno opowieści, czyli opisy dotyczące tego, co Alexander widział leżąc w śpiączce, stanowi mniejszą część książki. W ogólnej perspektywie, miałam trochę wrażenie, jakbym siedziała na kawie z autorem i wysłuchiwała jego wspomnień - opowiadanych trochę naprędce i bez polotu, bo nie ma czasu na budowanie ładnych, poetyckich zdań, a za to z naciskiem na medycynę, czyli to na czym neurochirurg zna się najlepiej.

Nie powiem, żeby Dowód mnie oczarował. Odnalazłam w tej historii tylko jedną zaletę - jestem osobą wierzącą i wizja tego, że po śmierci jest coś jeszcze, jakieś inne życie, jakaś kolejna rzeczywistość, jest dla mnie pokrzepiająca. Ktoś może powiedzieć, że jestem naiwna wierząc w tą opowieść. Ja tak nie uważam. Nie mam powodu, żeby przypuszczać, że autor wszystko zmyślił. Zakładam, że może faktycznie będąc w śpiączce coś widział. Jeżeli uznał, że to coś symbolizowało Boga i życie wieczne, to ok, takie było jego subiektywne odczucie. Nie wierzę natomiast, że dla każdego wygląda to tak samo. Podejrzewam, że to jest tak samo, jak z życiem duchowym - każdy z nas podchodzi do niego na swój sposób i każdy wierzy inaczej. I każdy co innego zobaczy po śmierci. Dlatego sceptycznie podchodzę do samych obrazów, jakie opisuje Alexander. Po pierwsze, te wizje kompletnie do mnie przemawiają. Może to z tego powodu, o którym mówi sam autor - język nie pozwala w pełni oddać wszystkich doświadczeń. A może to dlatego, że Alexander jest chirurgiem, a nie pisarzem i po prostu nie potrafi operować słowem. W każdym razie, obrazy, które starał się odmalować w wyobraźni czytelników, wydały mi się mdłe, płaskie i ciężkie do zwizualizowania sobie.

Jeśli odłożymy na bok sedno, czyli doświadczenia duchowe, pozostaje nam jednowątkowa, a wręcz momentami szczątkowa fabuła, która pędzi na łeb na szyję, żeby jak najszybciej opisać przebieg choroby. Pojawiają się bohaterowie drugoplanowi, czyli rodzina pisarza, pojawiają się wątki autobiograficzne (którym udało się mnie zaciekawić), ale to wszystko stanowi tylko tło. Trochę się rozczarowałam rozwiązaniem tej opowieści - oczekiwałam jakiejś puenty, chociaż osobistych wniosków Alexandra, jakiejś próby wytłumaczenia tego wszystkiego. Ale nic z tego. Historia po prostu się urywa, zostawiając nas z masą danych, które medycznym laikom (czyli mi) nie są w stanie niczego udowodnić.

Po Dowód sięgnęłam z czystej ciekawości. Książka nosi miano bestsellera i polecało mi ją kilka najbliższych osób, więc przeczytałam. Nie spodziewałam się rewolucji ani żadnego wow, bo wiadomo, że przy takiej tematyce ciężko uniknąć kontrowersji, a odbiór treści jest maksymalnie zależny od poglądów czytelnika. Sądziłam jednak, że książka będzie przyjemniejsza - mniej sucha, nie w stylu raportu, lecz bardziej plastycznie napisana, bardziej filozoficzna czy duchowa. Ciężko mi ją polecić lub nie polecić. Długo nad nią rozmyślałam (co widać po ilości czasu, jaki upłynął, odkąd skończyłam ją czytać). Jest to bez wątpienia pozycja, którą warto poznać, chociażby dlatego, że porusza ciekawy temat i wzbudza wiele dyskusji. Ale w moich oczach to bardziej lektura na czwórkę, niż arcydzieło.

E. Ivey - Dziecko śniegu

Tytuł: Dziecko śniegu
Autor: Eowyn Ivey
Wydawnictwo: Pascal
Rok wydania: 2013

Dziecko śniegu zauroczyło mnie przepiękną okładką i opisem fabuły już jakiś czas temu. Oczywiście, książkę dostrzegłam dzięki czytelniczym blogom. Na moją półkę zaś trafiła za sprawą konkursu u Natuli i okazała się wspaniałym poświątecznym prezentem!

Autorka tej magicznej opowieści, Eowyn Ivey, jest nowym literackim odkryciem. Jej debiut okazał się nadzwyczaj udany - Amerykanka dostała za niego nominację do Pulitzera. Co ciekawe, opisana przez nią historia ma dużo wspólnego z jej własnym życiem. Ivey wraz z rodziną mieszka na Alasce, w dosyć spartańskich jak na obecne czasy warunkach i czerpie z tego ogromną radość, zupełnie jak bohaterowie jej książki.

Jack i Mabel to małżeństwo w średnim wieku. Ich życie zdominowane jest przez smutek związany z brakiem potomstwa i żałobę po utraconym maleństwie. Lekarstwem na impas w ich życiu ma być przeprowadzka na Alaskę i rozpoczęcie wszystkiego od nowa, czerpanie siły z samotności i ciężkiej pracy. Bo Alaska w 1920 roku, kiedy to rozgrywa się akcja powieści, to jeszcze surowa i praktycznie dziewicza kraina. Pośrodku tej ciszy, wiedzeni tęsknotą, kobieta i mężczyzna lepią śniegową dziewczynkę, która... następnego dnia ożywa i staje na ich progu. Czy Faina jest tylko złudzeniem, czy to prezent od losu?

Dawno już nie czytałam powieści, która tak by mnie wciągnęła, zaangażowała emocjonalne, a przy tym dawała prawdziwą radość z czytania. Przyznam szczerze, że trochę przeciągałam sobie lekturę, bo zwyczajnie szkoda mi było rozstawać się z tak dobrym tytułem. Dziecko śniegu jest bowiem małym arcydziełem. Jego największą zaletą jest chyba sam pomysł na fabułę. Ivey ściśle nawiązuje do starej rosyjskiej baśni o Śnieguliczce, dzięki czemu bardzo przyziemny, można by nawet rzec - współczesny - problem nabiera bajkowego wymiaru i zupełnie innego wydźwięku. Czytelnik może z nowej perspektywy spojrzeć na wpływ samotności oraz miłości rodzicielskiej na ludzkie życie. Na dodatek, lekturze nieustannie  towarzyszą emocję. Głównie te pozytywne - bohaterowie są bowiem ludźmi ciepłymi, dobrymi, życzliwymi oraz pracowitymi i taką właśnie aurę roztaczają wokół siebie, od pierwszej chwili zdobywając sympatię czytelnika. Tym bardziej wzruszamy się ich nieszczęściem oraz smutkiem spowodowanym niespełnionym marzeniem o posiadaniu potomstwa. Nie sposób nie wciągnąć się w tą słodko-gorzką opowieść, bo kiedy już raz wejdziemy do szczerego, prostego domu Jacka i Mabel, ciężko będzie nam go opuścić.

Trzeba przyznać autorce, że dla swojej przepięknej, wzruszającej historii stworzyła prawdziwie magiczne tło. Cicha, przykryta śniegiem i skuta lodem Alaska, przez większość roku nieprzyjazna człowiekowi, zwłaszcza w latach 20 - 30. XX wieku. Dzika, nieokiełznana natura, która rządzi się swoimi prawami. A pośrodku tego ciepła, przytulna chata dwojga kochających się, poczciwych ludzi, z ogniem buzującym w kominku i futrzanymi okryciami. Już sam ten kontrast tworzy swoisty klimat. Klimat zimowy, ale ciepły emocjami i skojarzeniami z domem. Także wątek Fainy jest owiany magiczną aurą i nie chodzi tylko o pochodzenie dziewczynki, ale o więź jaką zbudowała ze swoim domem, czyli lasami Alaski. W tym kontekście mogę autorce wybaczyć nawet zakończenie, które trochę mnie zasmuciło... Mimo to, trzeba przyznać, że wszystko idealnie do siebie pasuje i dzięki temu książka zyskuje oryginalną, wręcz namacalną atmosferę. Wierzcie mi, nie chce się stamtąd odchodzić.

Dziecko śniegu zachwyciło mnie. To książka, której nie sposób potraktować obojętnie. Kto raz wkroczy do jej magicznego świata, przepełnionego pięknymi uczuciami, będącego domem dla mądrych bohaterów, którzy uczą nas, jak żyć naprawdę, nie będzie chciał się z nim rozstać. Plastyczny język i spokojna, ale wartka akcja sprawiają, że każda kolejna linijka tekstu to prawdziwa uczta dla wyobraźni. I powiem wprost - takich książek nie chce się kończyć. Takie książki chce się czytać. Polecam!

R. Sepetys - Szare śniegi Syberii

Tytuł: Szare śniegi Syberii
Autor: Ruta Sepetys
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2011

Ruta Sepetys to Amerykanka pochodzenia litewskiego. Choć jak dotąd wydała tylko jedną książkę, już zdążyła zyskać miano pisarki bestsellerowej. Być może dlatego, że inspirację czerpała prosto z życia. Jako młoda dziewczyna przeżyła koszmar wywózki na Syberię. Jako dorosła kobieta, postanowiła na kartach powieści opisać swoje wspomnienia. Książka została przetłumaczona na 22 języki i, co bardziej nietypowe, została zilustrowana soundtrackiem skomponowanym specjalnie na tą okazję przez Gavina Mikhaila.

Szare śniegi Syberii opowiadają o losach 15-letniej Liny oraz jej najbliższych w czasie okupacji sowieckiej. Pewnej nocy cała rodzina zostaje po prostu wywleczona z domu i bez żadnych wyjaśnień wpakowana do bydlęcych wagonów pociągu zmierzającego daleko poza granice Litwy, w głąb mroźnej Syberii. Wchodząca w dorosłość dziewczyna stara się radzić sobie z dramatyczną rzeczywistością obozów pracy, a jednocześnie próbuje dowiedzieć się czegokolwiek o ojcu, który został odłączony od rodziny i słuch po nim zaginął. W tych trudnych okolicznościach Lina musi szybko dojrzeć i zachować zimną krew, aby przetrwać.

Dosyć długo zbierałam się, żeby coś napisać o tej książce. Przede wszystkim dlatego, że po jej skończeniu czułam klasycznego książkowego kaca - buzowały we mnie emocje, czułam niedosyt i chciałam opuszczać Liny... Dawno już nie czytałam powieści, która wciągnęła mnie tak bardzo, że połknęłam ją na raz, jednego dnia, bez odrywania się choć na chwilę. Ale w sumie, czemu się dziwić - TAKA opowieść potrafi zawładnąć myślami i uczuciami na długo.

Najważniejsza jest w niej historia. I sposób, w jaki została opowiedziana. A została opowiedziana bez niedomówień, bez owijania w bawełnę i koloryzowania. Jest realistyczna i właśnie dzięki temu wywiera na czytelniku potężne wrażenie. Najpierw uderza nas podziw dla Liny, dla jej dojrzałości, wytrwałości, hartu ducha. To do niej się przywiązujemy i to przez nią pędzimy z czytaniem strona za stroną, żeby tylko dowiedzieć się, jaka przyszłość na nią czeka. Zaprzyjaźniamy się z nią, jak z żywym człowiekiem, słuchamy jej zwierzeń, trzymamy za nią kciuki... A po zamknięciu okładki zdajemy sobie sprawę, że to nie jest historia 15-letniej Litwinki, z którą tak się zżyliśmy. Ani nawet nie jest to historia Ruty Sepetys. To opowieść o tym, jak los potraktował miliony bezbronnych ludzi, ludzi takich jak Lina, jej matka i brat. Zdajemy sobie sprawę z faktu, że to wydarzyło się naprawdę zaledwie kilkadziesiąt lat temu. I ta nasza świadomość jest największym źródłem emocji, wstrząsa nami i zmusza nas do myślenia. Dlatego wielkie brawa dla Ruty Sepetys za to, że udało jej się tak zgrabnie rozbudzić tą świadomość w czytelnikach.

Przy takiej treści forma traci na znaczeniu. Ale w przypadku Szarych śniegów Syberii i tak nie ma się do czego przyczepić. Prosty język sprawia, że postać nastoletniej Liny jako narratorki jest realistyczna i wiarygodna. Autorka plastycznie opisuje wszystkie wydarzenia, dzięki czemu czytelnik nie ma najmniejszego problemu z przywołaniem odpowiednich obrazów - także tych tragicznych i wstrząsających. A to sprawia, że historia tym bardziej go pochłania, pozwalając mu na wniknięcie do fabularnego świata i zżycie się z bohaterami.

Bardzo żałowałam, że tak szybko przeczytałam tą książkę. Czułam ogromy niedosyt - może dlatego, że historia urywa się w dość nieoczekiwanym momencie, aby przeskoczyć wiele lat naprzód i dać czytelnikowi najważniejsze odpowiedzi. A może dlatego, że naprawdę mnie poruszyła. Niemniej jednak, uważam, że Szare śniegi Syberii były jedną z najbardziej wartościowych lektur, z jakimi miałam do czynienia. Nie tylko dlatego, że lubię historię i że dobrze się tą powieść czyta. Przede wszystkim dlatego, że to książka, która każe współczesnemu czytelnikowi wrócić myślami do tych strasznych wydarzeń, o których pamięć z każdą chwilą zaciera się... Polecam, bo to historia, o której naprawdę warto pamiętać.

V.C. Andrews - Kwiaty na poddaszu

Virginia Cleo Andrews to amerykańska pisarka, która swoje książki wydawała w latach 80. i 90. poprzedniego stulecia. Niektóre z nich mają więc prawie tyle samo lat, co ja, a seria o Dollangrangerach jest nawet ode mnie starsza. Mimo to, w ostatnim czasie znów stała się bardzo popularna, przede wszystkim za sprawą nowego wydania, które pojawiło się na polskim rynku literackim w lutym 2012 (pierwsze dwa tomy). Dzięki temu, młodsi czytelnicy również mogą poznać tą smutną i trochę kontrowersyjną opowieść.

Kwiaty na poddaszu rozgrywają się na przełomie lat 50. i 60. XX wieku w amerykańskim stanie Virginia. Chris, Cathy, Carrie i Cory Dollangranger to rodzeństwo wiodące szczęśliwe życie pod opieką zamożnych i kochających rodziców. Niestety, pewnego dnia na rodzinę spada tragedia, która wprawia dzieci w prawdziwy szok. Okazuje się, że dotychczasowe bogactwo, jakim byli otoczeni, to tylko złudzenie. Aby przeżyć, matka dzieci decyduje się na przeprowadzkę do domu swoich rodziców. Jednak kiedy Dollangrangerowie dojeżdżają na miejsce, okazuje się, że matka od dawna skrywa tajemnicę, a dom dziadków wcale nie jest przyjaznym schronieniem. Dla dzieci okaże się on bezdusznym więzieniem.

Okazało się, że wszystkie entuzjastyczne recenzje tej książki są w stu procentach uzasadnione. Połknęłam ją dosłownie w dwa dni i od razu chwyciłam za drugi tom. Moim zdaniem, tajemnica sukcesu powieści tkwi w jej bohaterach. Autorka wykreowała bowiem bardzo ciekawe, złożone postacie o zdefiniowanych osobowościach, z którymi łatwo jest się zżyć. A kiedy już poczujemy sympatię do młodych Dollangrangerów, nie sposób ich porzucić i zapomnieć o ich smutnym losie. Chcemy towarzyszyć im każdego dnia ich udręki i nie wyobrażamy sobie oderwania się od lektury zanim poznamy zakończenie ich historii. Fabuła została zbudowana w oparciu o jeden wątek - wydarzenia w życiu rodzeństwa. Dzięki temu, że autorka ograniczyła się do opisywania tylko sytuacji Chrisa, Cathy i bliźniaków, opowieść nabrała realizmu. Na dodatek, narracja jest prowadzona z perspektywy starszej z sióstr, dzięki czemu możemy dokładnie zrozumieć, przez co przechodzili bohaterowie. Cathy informuje nas bowiem nie tylko o przebiegu wydarzeń, ale także o własnych uczuciach i przemyśleniach.

Największym atutem i zarazem sednem książki jest dla mnie jej aspekt psychologiczny. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że Kwiaty na poddaszu to zwyczajna powieść z pogranicza gatunku obyczajowego, dramatu i lekkiego thrillera. Ale kiedy zaczniemy o niej rozmyślać, okaże się, że na pierwszy plan wyłania się właśnie kwestia wpływu traumatycznych przeżyć na osobowość, zachowanie i przyszłe życie każdej postaci. Wydaje mi się, że autorka potraktowała ten temat bardzo realistycznie. Jedyną rzeczą, do której mogłabym się przyczepić w tym kontekście, jest ewentualnie zbyt duża dojrzałość narratorki. Z jednej strony, nie należy zapominać, że są to jej wspomnienia, ale z drugiej - momentami nie pasowało mi, że 12-letnia dziewczynka rozważa pewne problemy.  Również najbardziej kontrowersyjny aspekt książki, dotyczący miłości kazirodczej, został wpleciony do fabuły w taki sposób, że wydaje się niewymuszoną, naturalną konsekwencją sytuacji, w jakiej znajdują się bohaterowie. Mam jednak wrażenie, że cały skandal, który otaczał książkę to wiele hałasu o nic. Temat został przez Andrews potraktowany bardzo delikatnie i subtelnie, więc nie ma się co oburzać, a warto wiedzieć, że i takie rzeczy się na świecie zdarzają.

Mimo, że książka porusza trudny temat psychologiczno-społeczny, to jednak jest napisana w bardzo przystępny, lekki sposób. Mogłoby się wydawać, że tematyka wymusi powolną, monotonną akcję, ale nic bardziej mylnego - wydarzenia następują jedno po drugim, więc czytelnik nie wpadnie na niepotrzebne dłużyzny. Jednym słowem, Kwiaty na poddaszu to naprawdę interesująca pozycja, serwująca nie tylko rozrywkę, ale także temat do przemyśleń. Oby tak dalej w kolejnych tomach.