Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Vargas Llosa Mario. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Vargas Llosa Mario. Pokaż wszystkie posty

M. Vargas Llosa - Ciotka Julia i skryba

Po raz trzeci spotkałam się z twórczością peruwiańskiego Noblisty, Mario Vargasa Llosy. Mimo, że od dnia przyznania mu nagrody minęły już dwa lata, wznowienia jego powieści nadal są chętnie kupowane i czytane przez Polaków. Także ostatnia opublikowana książka tego autora, Marzenie Celta, ciągle znajduje się w czołówkach list bestsellerów. O popularności pisarza może także świadczyć fakt, że trzy z jego powieści zostały przeniesione na kinowy ekran. Tak przytłaczające dowody na wielkość pisarza, a także moje wcześniejsze udane spotkania z jego twórczością, zachęciły mnie do sięgnięcia po kolejną książkę z jego dorobku.

Ciotka Julia i skryba po raz pierwszy ukazała się w 1977 roku. Jej akcja prawdopodobnie osadzona jest w tamtym okresie i rozgrywa się w większości w stolicy Peru, Limie. Główny bohater, Mario, zwany też Varguitasem, przeżywa młodzieńcze zauroczenie starszą od siebie, rozwiedzioną ciotką Julią, która zupełnie przypadkowo pojawia się w jego życiu. Jednocześnie, młodzieniec dąży do tego, aby zostać pisarzem. Niedościgłym wzorem i inspiracją staje się dla niego Pedro Camacho - tytułowy skryba, boliwijski pisarz opowieści radiowych, które zyskują niesamowitą popularność wśród słuchaczy.

Niestety. Tym razem jestem książką Vargasa Llosy trochę rozczarowana. Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki urzekły mnie w stu procentach, Pochwała macochy przynajmniej wzbudziła we mnie jakieś uczucia (mimo, że sprzeczne). Tymczasem, Ciotka Julia i skryba okazała się zwyczajnie... nijaka. Przede wszystkim z powodu fabuły. Jest ona podzielona na dwie części - historia romansu Varguitasa i ciotki Julii jest przeplatana krótkimi opowiadaniami autorstwa Pedra Camacho. I, szczerze mówiąc, od początku bardziej wciągnęły mnie fantastyczne historyjki wymyślane przez skrybę, niż główny wątek powieści. Związkowi dwójki zakochanych brakuje dynamiki, a na dodatek autor odarł go ze wszystkich elementów, które są obowiązkowe w dobrych historiach miłosnych. Owszem, Varguitas jest ślepo zakochany w swojej wybrance, ale mi jego uczucie wydało się raczej komiczne, niż piękne. Być może taki był zamysł, ale ja nie jestem przekonana. Wydarzenia są monotonne, a bohaterowie wydają się jednowymiarowi. Trzeba zauważyć, że Varguitas prezentuje się korzystnie na tle reszty i nawet poczułam do niego sympatię, ale to i tak nie uratowało opowieści. Ostatecznie, całą lekturę położyło zakończenie. Wygląda to tak, jakby peruwiańskiemu pisarzowi zabrakło pomysłu, jak ten wątek zakończyć. A przecież to wątek główny, najważniejszy, który "robi" całą książkę..!

Jak już wspomniałam, ubawiły mnie za to radiowe opowieści Pedra Camacho. Trzeba przyznać, że Vargas Llosa wykazał się nie lada fantazją wymyślając tak różnorodne, czasem zupełnie nieprawdopodobne sytuacje. Szczerze mówiąc, żałowałam, że są one tylko przerywnikiem dla głównego wątku, bo praktycznie każda z nich wciągała mnie, pobudzała moją ciekawość i wyobraźnię, a potem nagle kończyła się, nie ujawniając swojego finału... Nawet pod koniec książki, kiedy te historyjki przechodzą swego rodzaju metamorfozę, doceniałam przewrotność i poczucie humoru peruwiańskiego pisarza, który popuścił już zupełnie wodze swojej twórczej wyobraźni. Ze zdziwieniem zaznaczam, że to chyba pierwszy raz, kiedy spodobały mi się jakiekolwiek opowiadania!

Podsumowując - Ciotka Julia i skryba to jak dotąd najsłabsza książka Mario Vargasa Llosy, jaką czytałam. Nie wciąga za bardzo, zdarzają się przestoje i nudniejsze momenty, a sam romans nie wzbudził we mnie żadnych emocji. Jedynym pozytywnym aspektem książki są opowieści radiowe, ale one same to trochę za mało... Mimo wszystko, mając w pamięci pozytywne odczucia związane z lekturą innych, wspomnianych przeze mnie wyżej tytułów peruwiańskiego Noblisty, nie rezygnuję zupełnie z dalszego poznawania jego twórczości. Tymczasem, polecam raczej inne pozycje z jego dorobku, niż powyższą.

M. Vargas Llosa - Pochwała macochy

Po poprzednim, bardzo udanym spotkaniu z twórczością Mario Vargasa Llosy, bardzo chciałam przeczytać którąś z innych jego książek. Nie tylko dlatego, że słyszałam wiele pochlebnych opinii o jego twórczości, ale także ze względu na to, że w 2010 roku peruwiański pisarz został uhonorowany Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury. W mojej głowie zagościło więc pytanie, jakie książki trzeba pisać, żeby we współczesnych czasach zostać docenionym. Liczyłam, że zapoznanie się z dorobkiem Llosy da mi odpowiedź.

Pochwała macochy opowiada o wspólnym życiu don Rigoberta, jego syna Fonsito oraz jego drugiej żony - doni Lukrecji. Rodzina wiedzie wygodne, spokojne życie w nieokreślonym miejscu i nieokreślonych, ale raczej współczesnych czasach. Małżonkowie są ze sobą szczęśliwi, głównie z powodu bujnego pożycia seksualnego, które jest źródłem ich radości. Lukrecja pragnie jednak być nie tylko wzorową małżonką, ale także idealną macochą dla małego Fonisto. Stara się więc zaskarbić sobie uczucia chłopca.

Tę powieść powinno się spalić.
Nie czytaj jej. Odłóż z powrotem na półkę.
Jest zbyt rozpasana, perwersyjna i wyuzdana.*
To fakt. Ta krótka powieść niejednego czytelnika mogłaby naprawdę zgorszyć. Dlaczego? Dlatego, że jej fabuła kręci się głównie wokół seksu i fizyczności człowieka. Chciałoby się powiedzieć - ot, większość współczesnych romansów kręci się wokół seksu. Ale w tym przypadku jest trochę inaczej. O ile wątek małżeńskiego pożycia don Rigoberta i doni Lukrecji raczej nikogo nie zdziwi, to już relacje macochy i małego pasierba dla niejednego czytelnika mogą okazać się zbyt odważne, a może nawet niesmaczne. Podobne odczucia mogą budzić szczegółowo (czasem aż do bólu) opisane sceny, w których don Rigoberto dokonuje czynności higienicznych. Niemniej jednak, trzeba przyznać, że Llosa tak skomponował akcję, iż trudno oderwać się od czytania. Od początku historii przeczuwamy, że coś się stanie. Coś niezwykłego, coś strasznego, coś dziwnego... Co dokładnie? Tego nie wiemy. Ale pobudzona ciekawość pcha nas przez kolejne strony ku zakończeniu. Pozornie, czytamy o wydarzeniach, które kojarzą nam się ze spokojnym codziennym życiem i raczej nie są dynamiczne. A mimo to, fabuła ewoluuje szybko. Co jakiś czas przerywają ją opisy zamieszczonych w książce obrazów. Są one związane z opisaną historią i oczywiście, nacechowane silnym erotyzmem. Trzeba jednak przyznać, że autor patrzy na znane dzieła sztuki w sposób nowatorski oraz interesujący. Język zastosowany w powieści jest bardzo plastyczny, uwalnia wyobraźnię czytelnika, który, chcąc nie chcąc, dokładnie widzi obrazy podsuwane przez przewrotnego pisarza.

Najmocniejszym atutem książki jest zakończenie. Dla mnie cała konstrukcja fabuły i rozwiązanie akcji okazały się zaskakujące i zupełnie nieprzewidywalne. Miałam nawet wrażenie, że Llosa umyślnie spłatał czytelnikom psikusa - naszpikował historię takimi rzeczami, które skutecznie zajmowały ich myśli podczas lektury, aby na koniec odkryć szokującą (przynajmniej według mnie) prawdę. Częściowo, ten zabieg utwierdził mnie w przekonaniu, że peruwiański literat ma naprawdę przewrotną wyobraźnię, na tyle nietuzinkową, żeby nagrodzić ją Noblem. Poza tym, zakończenie ujawnia też bardzo ważny aspekt psychologiczny, który na pierwszy rzut oka jest ukryty i nie odgrywa aż tak dużego znaczenia. Dopiero kiedy czytelnik odrzuci pozory i odkryje rzeczywistość, w pełni doceni misterną intrygę, jaką uknuł Llosa rękami jednego ze swoich bohaterów.

Dochodząc do momentu, kiedy powinnam przedstawić moją subiektywną ocenę, nadal nie jestem do końca pewna, co napisać. Pochwała macochy niewątpliwie wywarła na mnie ogromne wrażenie, głównie z powodu wyżej wspomnianych walorów. Czytałam zachłannie, z ogromną ciekawością i ogólnie uważam lekturę za przyjemną. Zdaję sobie jednak sprawę, że ze względu na treści erotyczne, wielu czytelników może ocenić tą pozycję bardzo negatywnie. Osobiście, myślę, że to, co prezentuje nam w tym temacie Llosa, w gruncie rzeczy nie jest takie złe. Nie raz czytałam o gwałtach, seksualnym wykorzystywaniu i w porównaniu z tym, opisy małżeńskiej, nawet trochę wyuzdanej miłości wydają mi się do przyjęcia. Jeśli chodzi o macochę i pasierba - te sceny trochę mnie zaniepokoiły, ale również mogło być gorzej. Podsumowując, myślę, że ta pozycja na pewno zainteresuje niejednego miłośnika niebanalnych historii. Polecam ją, bo przecież nie trzeba jej lubić ani podziwiać, ale na pewno warto ją znać. Choćby po to, żeby wiedzieć, za co dostaje się Nobla. ;)

* cytat z opisu wydawnictwa z okładki.


Ta recenzja została nagrodzona w konkursie na najlepszą recenzję września 2012 na stronie internetowej wydawnictwa Znak

M. Vargas Llosa - Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki

Niniejszą recenzją zamykam wreszcie stosik urodzinowy - po długim, aczkolwiek przyjemnym dla mnie czytelniczo czasie. Na deser zostawiłam sobie pozycję z dorobku Llosy, która totalnie mnie oczarowała i zdecydowanie zachęciła do dalszych spotkań z twórczością tego autora.

O nim samym zrobiło się głośno w 2010 roku, kiedy otrzymał Nagrodę Nobla z dziedziny literatury. Momentalnie, w księgarniach zaczęły się pojawiać wznowienia jego wcześniejszych publikacji oraz nowa książka - Marzenia Celta. Mario Vargas Llosa ma na swoim koncie nie tylko powieści, ale także szereg opowiadań, utwory z gatunku literatury faktu, a także sztuki teatralne, ogółem ok. 35 dzieł. Jednym słowem - jest co czytać! ;)

Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki to historia nieszczęśliwej, toksycznej miłości, ciągnąca się przez kilkadziesiąt lat. Nastoletni Ricardo mieszka w Limie, w dzielnicy Miraflores. Wśród jego znajomych pewnego dnia pojawia się Lily - piękna, inteligentna, niezwykle uwodzicielska piętnastolatka z Chile. Chłopak zakochuje się w niej bez pamięci. Uczucie obezwładnia go, doprowadza do szaleństwa i sprawia, że nie może zapomnieć o dziewczynie swoich marzeń. Ale niespodziewanie, Lily znika. Okazuje się jednak, że dziewczyna będzie pojawiać się w życiu Ricarda co jakiś czas, bez zapowiedzi, wprowadzając zamęt do jego spokojnej egzystencji i igrając z jego emocjami.

Przedstawiona przez autora historia naprawdę przypadła mi do gustu. Llosa cudownie pisze o miłości, nawet wtedy, gdy zwraca czytelnikom uwagę na jej gorzki smak. Opowieść o losach Ricarda i niegrzecznej dziewczynki jest niebanalna i zaskakująca, wbrew pozorom bardzo dynamiczna. Zaczynając lekturę w ogóle nie spodziewamy się tego, co następuje później. Książka jest przepełniona prawdziwymi emocjami i choć przedstawiona w niej miłość jest trudna, to nie brak także całej gamy innych pozytywnych uczuć: tkliwości, czułości i ciepła. Bohaterowie, jak w prawdziwym życiu, doświadczają nie raz huśtawki nastrojów i sami nie potrafią zdecydować, co tak naprawdę nimi kieruje.

Peruwiański pisarz w swojej opowieści stosuje bardzo sugestywną formę narracji. Wydarzenia poznajemy z perspektywy ich głównego uczestnika, czyli Ricarda. Dzięki temu, możemy utożsamić się z nim i poczuć jego emocje. Autor pisze językiem prostym, ale sugestywnym. Trafiającym do czytelnika. Choć wydawałoby się, że o nieszczęśliwej miłości można pisać tylko z patosem, to jednak w Szelmostwach niegrzecznej dziewczynki mamy umiar; jest romantyzm w ilości do zaakceptowania. Nawet "banały", których niegrzeczna dziewczynka wciąż domaga się od swojego adoratora, nie są wcale takie banalne...

Bardzo mocną stroną książki są zdecydowanie bohaterowie. Llosa nie szczędził tytułowej niegrzecznej dziewczynce cech kobiety idealnej - pożądanej przez mężczyzn, ale dla nich nieuchwytnej. Stworzył prawdziwą femme fatale, która najpierw przyciąga do siebie Ricarda, a później jest powodem jego udręki. Trzeba przyznać, że mimo tego, niegrzeczna dziewczynka to wciąż postać z krwi i kości. Ma swoje zalety, ale ulega słabościom, nie jest tak odporna na wszystkie przeciwności losu, jak sama o sobie sądzi. Także główny bohater to prawdziwy mężczyzna - nie ukrywa erotycznego zainteresowania swoją ukochaną, a jego cierpliwość ma granice. Często autorzy, w ferworze tworzenia historii miłosnych, zapominają, że żaden związek między kobietą, a mężczyzną nie jest jednowymiarowy. Na szczęście Llosa pokazał wszystkie aspekty miłości i to mi się u niego podoba.

Bardzo wzruszyło mnie zakończenie powieści i myślę, że zmieniło też trochę moją opinię. Patrząc przez jego pryzmat na całość, mogę powiedzieć, że Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki to naprawdę piękna opowieść o specyficznym, ale urzekającym uczuciu, jakie zrodziło się między dwójką bohaterów. Dzięki trochę innej perspektywie, lektura może skłonić nas do przemyśleń nie tylko nad istotą samej miłości, ale także nad naszym zachowaniem wobec partnera. Serdecznie polecam tą książkę, zwłaszcza na długie jesienne wieczory, bo myślę, że oczaruje jeszcze wielu czytelników poza mną.


Ta recenzja została nagrodzona w 30. edycji konkursu na recenzję tygodnia, organizowanego przez portal nakanapie.pl oraz księgarnię internetową Kumiko. Bardzo dziękuję! :)