Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Collins Suzanne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Collins Suzanne. Pokaż wszystkie posty

S. Collins - Kosogłos

Wakacje, wakacje i po wakacjach... Wróciłam z przepięknej Chorwacji wypoczęta i odświeżona, i z dwoma przeczytanymi książkami do zrecenzowania. Jedną z nich jest ostatni tom bestsellerowej serii Igrzyska Śmierci - Kosogłos.

Książka zamyka historię Katniss Everdeen, dwukrotnej uczestniczki Głodowych Igrzysk, której udało się zwyciężyć. Dziewczyna wiele przeszła, odniosła obrażenia, a na dodatek musi się odnaleźć w nowej rzeczywistości. W Panem trwa bowiem wojna. Rebelianci próbują obalić Kapitol, a Katniss ma zostać ich symbolem zagrzewającym do walki - Kosogłosem.  Dziewczyna staje przed nie lada dylematem. Z jednej strony, chciałaby zemścić się na znienawidzonym prezydencie Snow, ale z drugiej, martwi się o bezpieczeństwo swoich najbliższych, w tym Peety, który został pojmany przez wojska rządowe.

Książka zaczyna się dokładnie w tym momencie, w którym zakończył się poprzedni tom, więc tak naprawdę stanowi przedłużenie fabuły W pierścieniu ognia. Po raz kolejny autorka serwuje nam dosyć prosty splot wydarzeń, składający się z głównego wątku przygodowego, a momentami nawet sensacyjnego oraz z elementów romansu. Muszę przyznać, że jestem pozytywnie zaskoczona tym połączeniem - spodziewałam się kolejnego "odgrzewanego kotleta", tak jak w przypadku Igrzysk Śmierci i W pierścieniu ognia, ale na szczęście, tym razem Collins zdecydowała się na coś nowego i postanowiła nie zanudzać czytelników. Akcja jest wartka i dużo się dzieje, bohaterowie nie raz znajdują się w śmiertelnym niebezpieczeństwie i stają przed trudnymi wyborami, krew leje się na każdym kroku. Na dodatek, ich życie komplikują ich własne emocje i uczucia, które żywią do siebie na wzajem. Czytelnik bardzo szybko wsiąka w książkowy świat i nie może oderwać się od lektury. Mimo to, trzeba jednak zauważyć, że Kosogłos stracił cechy charakterystyczne serii. Owszem, tematyka i bohaterowie są wciąż ci sami, fabuła logicznie łączy się w całość, ale zabrakło mi tego specyficznego klimatu, który tak spodobał mi się w Igrzyskach Śmierci. Co do zakończenia... Cóż. Byłam rozczarowana, aczkolwiek, myślę, że wiele osób będzie usatysfakcjonowanych. Niemniej jednak, ewidentnie Collins zakańcza trylogię Kosogłosem i nie ma co liczyć na kolejne części tej historii.

Język powieści niezmiennie jest przystępny, potoczny i przyjemny do czytania. Jedyne, co rzuciło mi się w oczy to fakt, że momentami wypowiadane przez bohaterów kwestie były zbyt płaskie. Mrożące krew w żyłach zagrożenie wyzwala w ludziach jakieś emocje, które często są uzewnętrzniane w mowie... A tu? Wszyscy byli bardzo grzeczni, cisi i opanowani. Jak dla mnie, było to trochę naciągane. Nie mogłam jednak nie docenić dużej plastyczności opisów - po raz kolejny ujawnia się talent Collins do tworzenia iście filmowych książek (zresztą, pisarka dawniej tworzyła programy telewizyjne). Sceny są szczegółowo opisane, tak, że jesteśmy sobie w stanie wyobrazić wszystko, aż do najmniejszych detali. Lubię tak napisane książki, ponieważ pozwalają mi na stworzenie w głowie własnej wizji przedstawionego świata, w który po prostu wsiąkam. A to się ceni.

Trzeci raz piszę o tej serii i trzeci raz wspomnę o bohaterach, którzy wzbudzają we mnie skrajne emocje. Nie, nadal nie przekonałam się do Katniss. Wciąż wydaje mi się trochę sztuczna i próżna. Peeta w tym tomie stracił w moich oczach, choć pewnie po części taki był zamiar autorki. Tu trzeba jej oddać, że potrafi manipulować czytelnikiem, sprawiając, że on sam zmienia swoje sympatie co kilkanaście stron. Plusa zyskał Gale - za całokształt, choć miałam wrażenie, że jego postać miała wzbudzić w czytelniku negatywne odczucia i trochę mnie to irytowało, bo w gruncie rzeczy zgadzałam się z podejmowanymi przez niego decyzjami. Reszta bohaterów właściwie została zepchnięta na margines i pełniła pomniejsze role, tak, że ciężko cokolwiek o nich powiedzieć. 

Ogólnie, uważam, że Kosogłos jest najsłabszą częścią trylogii. Mimo wciągającej fabuły i obrazowych opisów, stanowi odrębną, zupełnie innego rodzaju powieść. Pozbawienie jej specyficznej atmosfery terroru i niebezpieczeństwa oraz wiecznego strachu sprawiło, że opowieść nie budzi już w czytelniku tak silnych emocji. Połączenie wątków sensacyjnego i miłosnego nie ukryło faktu, że historia jest jednowymiarowa i że zatraciła swoją świeżość. Jednak, polecam tą książkę wszystkim, którzy znają Igrzyska Śmierci i W pierścieniu ognia. Warto ją przeczytać, chociażby po to, żeby dowiedzieć się, jak potoczą się losy Katniss i jej najbliższych.

S. Collins - W pierścieniu ognia

Po przeczytaniu pierwszej części trylogii i obejrzeniu zrealizowanego na jej podstawie filmu, który całkiem mi się podobał, nie mogłam się doczekać, kiedy w moje ręce wpadnie kolejny tom autorstwa Suzanne Collins. W rozpisce, zamieszczonej na oficjalnej stronie internetowej amerykańskiej pisarki, naliczyłam, że W pierścieniu ognia - druga część serii - od dnia wydania, a więc w przeciągu tylko trzech lat, została nagrodzona aż dwudziestoma  wyróżnieniami i nagrodami. Imponujące, prawda? Aż chce się czytać!

Fabuła książki jest kontynuacją wydarzeń przedstawionych w Igrzyskach Śmierci. Katniss i Peeta wrócili do Dwunastego Dystryktu. Wydawałoby się, że jako zwycięscy trybuci, będą wiedli spokojne i dostatnie życie. Nic bardziej mylnego. Panem ogarniają niespokojne nastroje, a odpowiedzialnością za ten stan rzeczy Kapitol obarcza Katniss i jej"numer" z jagodami. Dziewczyna musi więc przekonać cały kraj, że wszystko, co robiła, było spowodowane szaleńczą miłością do Peety.

Do lektury tej powieści zabierałam się z wielką niecierpliwością. Koniecznie chciałam wiedzieć, jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Muszę jednak przyznać, że ostatecznie, uczucia mam mieszane. Z jednej strony, autorka nie zawiodła czytelników, serwując im dobrze napisaną, lekką do czytania, dynamiczną kontynuację nowatorskiej opowieści. Na całość składają się zgrabnie poprowadzone wątki - obyczajowy i przygodowy. Pojawiają się nawet szczątkowe elementy romansu, chociaż nie wiem, czy na pewno można je tak określić. Niestety, mimo tych zalet, pierwsza połowa książki jest zwyczajnie przegadana. Owszem, pojawiają się niespodziewane zwroty akcji, ale nie przykuwają naszej uwagi w aż takim stopniu, jak wydarzenia pierwszej części serii. Co więcej, bohaterowie wydają się być wyzuci z emocji, zachowawczy, jakby byli bardzo zmęczeni tym, co im się przydarzyło. Po przebrnięciu przez około 100 - 150 stron, docieramy dopiero do esencji całej opowieści, ale o tym więcej nie napiszę, żeby nie zepsuć przyjemności czytania. Na plus możemy na pewno zaliczyć język - tak jak w pierwszym tomie, jest prosty, plastyczny, a pojawiające się w nim neologizmy nadają historii futurystycznego charakteru.

Po raz kolejny muszę się przyczepić do sylwetek bohaterów. W poprzedniej recenzji pisałam, że irytuje mnie Katniss. Niestety, nic się nie zmieniło. Nadal nie jestem w stanie utożsamić się z tą dziewczyną, która próbuje na swój sposób poradzić sobie w trudnej rzeczywistości. Na dodatek, rola, jaką przyszło jej odegrać w drugiej części serii, podkreśliła te jej cechy, które mnie drażnią. Wydało mi się, że jej postać jest przerysowana i miałam po prostu wrażenie, że czytam o kimś, kto jest zupełnie nie z tej bajki. Nie przypadł mi do gustu sposób, w jaki został przedstawiony Gale - drugi męski protagonista opowieści. Jego rola jest właściwie epizodyczna i dziwi mnie to, bo jest to postać, która ma naprawdę spory potencjał i mogłaby znacznie ubarwić fabułę.  Zupełnie inne zdanie mam natomiast na temat Peety. O ile, w poprzednim tomie wydał mi się bohaterem nijakim, niemęskim i nieciekawym, tak teraz patrzę na niego dużo przychylniej. Sama się sobie dziwie, ale w porównaniu z Gale'm, Peeta wydał mi się zarówno zaradny, sprytny, jak i zdolny do odczuwania prawdziwych emocji. No i wreszcie przestał być bierny - za to ogromne brawa dla Collins.

Drugi już raz autorce udało się mnie uwieść bardzo obrazowymi opisami. Nie miałam najmniejszego problemu z wyobrażeniem sobie ani przysypanego śniegiem, brudnego od pyłu węglowego Złożyska, ani innych, zupełnie obcych czytelnikowi dystryktów. Piękny krajobraz roztoczono przed nami także w drugiej części powieści, ale poza tym, że bardzo spodobała mi się użyta przez autorkę idea, nie powiem nic więcej. ;)

Ogólnie, książka podobała mi się. Mimo wszystkich wyliczonych niedociągnięć, czyta się ją naprawdę szybko, zachłannie i z ciekawością. Sama historia jest świeża i chwytliwa mimo, że na swój sposób stanowi reanimację popularnego w literaturze motywu walki o wolność. W porównaniu do Igrzysk Śmierci, W pierścieniu ognia wypada słabiej, ale pozostawia po sobie intrygującą zapowiedź części trzeciej - Kosogłosa - która może okazać się albo najlepszym tomem trylogii, albo przysłowiowym gwoździem do trumny. Na pewno już wkrótce sama się o tym przekonam i dam Wam znać. :)

S. Collins - Igrzyska Śmierci

Suzanne Collins to amerykańska pisarka, która w literackim świecie debiutowała w 2003 roku. Jej pierwsze książki pochodziły z serii o Gregorze i podziemnym świecie. Jednak, dopiero w 2008 roku, kiedy to ukazała się pierwsza część serii Igrzyska Śmierci, autorka zdobyła światową sławę. Trylogia bardzo szybko podbiła serca czytelników, więc Collins zdecydowała się napisać scenariusz do adaptacji filmowej, którą będziemy mogli zobaczyć w kinach już w przyszły weekend.

Fabuła powieści rozgrywa się w futurystycznym państwie Panem, które powstało w dawnej Ameryce Północnej, składa się z dwunastu Dystryktów i jest rządzone przez Kapitol. Katniss i jej młodsza siostra, Prim przygotowują się do corocznej uroczystości z okazji dożynek. W jej trakcie, podczas publicznego losowania, wybierani są trybuci - po jednej dziewczynie i chłopaku z każdego dystryktu. Trybuci zostają zmuszeni do udziału w Igrzyskach Śmierci, swoistej grze, walce o przetrwanie, którą  wygrać może tylko jeden, najsprytniejszy, najsilniejszy uczestnik. Kiedy z puli zostaje wylosowana karteczka z imieniem Prim, Katniss podejmuje decyzję, która zmieni całe jej przyszłe życie...

Igrzyska Śmierci to zdecydowanie przyjemna, ale też intrygująca powieść. Jej największym atutem jest sensacyjna, bardzo dynamiczna fabuła, opowiadająca o zmaganiach Katniss z rzeczywistością, na którą się zdecydowała. Pełna niesamowitych wydarzeń, obfitująca w nagłe, zaskakujące zwroty akcji, od razu wciąga czytelnika i trzyma go w napięciu aż do ostatnich stron. Ponadto, urzekł mnie plastyczny, pełen kolorów i dźwięków język, jakim napisana jest książka. W fabule dużą rolę odgrywa arena, na której odbywają się igrzyska, czyli ujmując to inaczej - tło wydarzeń. Gdyby nie była tak perfekcyjnie dopracowana, opowieść straciłaby co najmniej połowę swojej magii. Nie miałam jednak żadnego problemu z wyobrażeniem sobie zróżnicowanego pod względem przyrodniczym terenu, czy nieznanych nam stworzeń, które pojawiają się w literackiej rzeczywistości Collins.

Po lekturze odniosłam wrażenie, że przedstawiona historia to swego rodzaju karykatura powieści przygodowych. Dlaczego karykatura? Ano dlatego, że w powieściach przygodowych trudności, jakie spotykają bohaterów, bywają niebezpieczne, niełatwe do pokonania, ale też czasem śmieszne i w ostatecznym rozrachunku, prowadzące do pozytywnego zakończenia. W przypadku prozy Collins jest nieco inaczej - brak tutaj jakiegokolwiek optymizmu. Bohaterowie walczą ze sobą na śmierć i życie, nie powstrzymując się przed brutalnością, nie ma mowy o chwili wytchnienia, czy radości... Nie możemy pozbyć się wrażenia, że autorka w metaforyczny sposób chce nam uzmysłowić, do czego zdolny jest człowiek walczący o swoje przetrwanie. W dodatku, codzienność, z jaką zmagali się bohaterowie przed igrzyskami, wydaje się być beznadziejna. Uświadamiamy sobie więc, że poświęcenie tych młodych ludzi tak naprawdę niczego nie zmieni... Wszystkie te elementy tworzą niesamowity efekt - książkę czyta się przyjemnie i z zapartym tchem, ale ciężko jest pozbyć się towarzyszącej nam ponurej świadomości, którą współdzielimy z bohaterami. Świadomości, że nic nie jest takie, jak powinno być, a oni są tylko pionkami w grze.

Mimo tego, że książka wzbudza pozytywne odczucia, autorce nie udało się uniknąć kilku niedociągnięć. Przede wszystkim, pomimo nieprzewidywalnej akcji, już na początku nietrudno się domyślić, jakiego zakończenia możemy się spodziewać. Może wymagam zbyt dużo, bo w końcu Igrzyska Śmierci mają kontynuację, ale uważam, że niektóre wątki można było poprowadzić i zakończyć inaczej. Po drugie, jestem bardzo zawiedziona wątkiem miłosnym, o ile w ogóle można go tak nazwać. Według mnie, autorka zrobiła to, co najgorsze. Nie chciała opisywać typowego romansu, więc stworzyła... takie nie-wiadomo-co. Bohaterowie, uwikłani w tą dziwną relację, są irytujący, a ich zachowanie zupełnie nie pasuje do ogólnej charakterystyki każdego z nich. Mam wrażenie, że lepiej by było, gdyby w tej książce w ogóle zrezygnowano z romansu. No i wreszcie ostatnia wada - Katniss, główna bohaterka. Mimo, że kibicowałam jej poczynaniom, nie poczułam do niej sympatii. Niby nie mogę nic zarzucić jej sposobowi patrzenia na świat i staraniom, aby zachować resztki człowieczeństwa, ale odniosłam wrażenie, że dziewczyna jest kompletnie pozbawiona pozytywnych emocji. Nie podobało mi się, jak traktowała Peetę, jak udawała w różnych sytuacjach, mówiąc wprost, sprawiała wrażenie wyrachowanej.

Czas na podsumowanie (bo trochę się rozpisałam ;) ). Książka bardzo mi się podobała, głównie ze względu na wartką akcję i zmuszające do myślenia przesłanie. Drobne minusy, o których wspomniałam, mogą być zupełnie subiektywnymi odczuciami i raczej nie wpływają na ogólne wrażenie po lekturze. Z niecierpliwością będę wypatrywać okazji, żeby zakupić kolejne części trylogii i z chęcią wybiorę się do kina na film. Tymczasem polecam książkę wszystkim, którzy lubią niebanalne powieści przygodowe.