Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cykl Arabska żona. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cykl Arabska żona. Pokaż wszystkie posty

T. Valko - Arabska księżniczka


Tytuł: Arabska księżniczka
Autor: Tanya Valko
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2013

Dokładnie rok czekałam na to, żeby poznać dalsze losy bohaterów serii Arabska żona autorstwa Tanyi Valko. Pojawienie się tej książki na rynku było dla mnie nie lada niespodzianką - przypuszczałam tylko, że autorka może się pokusić o napisanie kolejnej części, ale nie wiedziałam tego na pewno. A tu proszę, zupełnie przypadkowo natknęłam się na reklamę zamieszczoną przez wydawnictwo i jeszcze okazało się, że to całkiem opasły tom. Czego chcieć więcej? Nie czekałam zbyt długo, zdobyłam Arabską księżniczkę, delektowałam się nią nad Adriatykiem, a teraz podzielę się z Wami wrażeniami.

Powieść rozpoczyna się przypomnieniem najbardziej kluczowego zdarzenia z poprzedniej części i postępuje naprzód. Przeskakujemy w czasie o kilka miesięcy i znów spotykamy Marysię vel Miriam Ahmed Salimi Bin Laden, jej męża Hamida oraz zwariowaną polską rodzinkę z Dorotą na czele. Nadal młodzi małżonkowie niecierpliwie oczekują narodzin swojego pierwszego dziecka. Temu, wydawałoby się, radosnemu okresowi towarzyszą jednak również zmartwienia - Marysia boi się, że jej sekret ujrzy światło dzienne i zniszczy jej życie, a na dodatek martwi się o swoją mamę, która przechodzi załamanie nerwowe. W końcu mała Nadia postanawia pojawić się na świecie. Wraz z nią, w życiu rodziny pojawiają się także nowi ludzie, w tym tytułowa księżniczka, oraz nowe problemy.

Cóż, muszę przyznać, że mam do tych książek jakąś niezrozumiałą słabość. Wszystkie bez wyjątku czytałam z zapartym tchem i wypiekami na twarzy. I o ile trzy pierwsze tomy przedstawiały historię dramatyczną, niejednokrotnie przerażającą i zdumiewającą, o tyle tom czwarty sprowadza wątek obyczajowy na odrobinę spokojniejsze tory. Żadna bohaterka nie angażuje się w działania wojenne, pojawia się dużo mniej tragicznych wypadków oraz przemocy. Co nie znaczy, że powiewa nudą. Wręcz przeciwnie. Życie bohaterów wykreowanych przez Valko nie jest łatwe - na każdym kroku spotykają ich różne trudności i niebezpieczeństwa. Na dodatek, fabuła książki bazuje na głównym temacie poruszanym przez autorkę, czyli  kwestii zderzenia kultury europejskiej i arabskiej. W momencie, kiedy czytelnik choć trochę interesuje się tym, co nowe i nieznane (dla znakomitej większości osób będą to arabskie tradycje, zwyczaje, religia, prawo szariatu itp.), a na dodatek zżyje się z bohaterami, przepada. Historię Marysi chłonie się w tempie natychmiastowym, lekko, przyjemnie i naprawdę ciężko się oderwać. Valko używa języka prostego, momentami wręcz swojskiego, potocznego, nacechowanego emocjonalnie, zwłaszcza w przypadku dialogów. Momentami może nawet aż za bardzo. Ja miałam wrażenie, że najzwyczajniej w świecie słucham najnowszych plotek z życia mojej dawno niewidzianej znajomej.

Wspomniałam, że wątek obyczajowy jest odrobinę spokojniejszy, niż w poprzednich tomach serii, ale muszę przyznać, że autorka nie zrezygnowała zupełnie ze szczegółowego obrazowania ludzkich krzywd. Arabska księżniczka opowiada nie tylko o losach rodziny Bin Laden, ale także wprowadza nową bohaterkę, księżniczkę Lamię. Tym razem to właśnie ona staje się ofiarą surowych zasad moralnych i prawnych panujących w Arabii Saudyjskiej. Jej wątek jest ciekawą odskocznią od dotychczasowego sposobu przedstawiania sytuacji kobiet w krajach arabskich. Pokazuje on, że nie tylko cudzoziemki cierpią przez prawo szariatu. Okazuje się, że można mieć obywatelstwo, tytuł książęcy, mnóstwo pieniędzy, wykształcenie, a w ostatecznym rozrachunku liczy się tylko fakt, że nie jest się mężczyzną. Smutne i wstrząsające, ale też pouczające i dające do myślenia.

Podsumowując w kilku słowach - Arabska księżniczka to pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów serii. Zwłaszcza, że tym razem autorka wyraźnie dała znać, że to jeszcze nie koniec jej opowieści. Tych, którzy jeszcze nie mieli okazji poczytać utworów Valko, odsyłam do tomu pierwszego. Przede wszystkim dlatego, że naprawdę warto poznać tą dramatyczną historię od początku, wciągnąć się w nią i dać się jej porwać. Gorąco polecam!     

T. Valko - Arabska krew

Jak widać, na wakacyjny wyjazd minął mi pod znakiem trylogii książkowych. Tym razem napiszę parę słów o trzeciej części bestsellerowej serii autorstwa Tanii Valko. Już sama sylwetka tej polskiej pisarki jest ciekawa. Wspominałam o niej w poprzednich recenzjach (tu i tu), ale dopiero tym razem trafiłam na ciekawy zestaw pytań, dotyczących jej życia i twórczości, na które pisarka osobiście odpowiedziała - można je poczytać tutaj. Niestety, nie znalazłam jednak odpowiedzi na najbardziej nurtującą mnie kwestię, o której za chwilę.

Arabska krew opowiada o dalszych losach Doroty i Marysi w Arabii Saudyjskiej. Na początku, autorka przypomina nam o momencie, w którym matka i córka spotykają się, a potem snuje dalej historię ich wspólnych losów. Wydawałoby się, że czeka je sielanka i życie w odzyskanej rodzinie. Nic bardziej mylnego - kobiety zupełnie niechcący trafiają w sam środek wojennej zawieruchy, która ogarnęła Libię. Po raz kolejny są skazane tylko na siebie i muszą sobie poradzić w wielu niebezpiecznych sytuacjach, a także stawić czoła nieodmiennie obcej i niezrozumiałej kulturze.

Seria Arabska żona z tomu na tom coraz bardziej mnie zaskakuje. Kończąc pierwszą część, spodziewałam się, że druga będzie kiepska. Po przeczytaniu jej, diametralnie zmieniłam zdanie, ale nie byłam przekonana, czy publikowanie trzeciej i ciągnięcie historii w nieskończoność ma sens. I co? I okazuje się, że jak najbardziej ma! Nie sposób bowiem oderwać się od tej płynącej wartko i bardzo wciągającej opowieści. Jej główny wątek w dalszym ciągu opowiada o zmaganiach Marysi i Doroty z codziennością. Mimo, że kobiety mieszkają w Saudi już od dłuższego czasu, nadal zaskakują je niektóre zwyczaje, mentalność Arabów oraz kwestie religijne. Wraz z nimi i my, czytelnicy, poznajemy coraz to nowe informacje o państwach Półwyspu Arabskiego. Bardzo spodobał mi się ten zabieg, zastosowany przez autorkę. Dzięki niemu, powieść nabiera znaczenia w sensie kulturowym - jest nie tylko fikcją literacką, mającą na celu rozerwanie czytelnika, ale też staje się źródłem informacji o społeczności tak odmiennej od tej, którą znamy. Fakt, można by się przyczepić, że autorka odmalowuje przed nami raczej negatywny obraz państw arabskich. Ja osobiście nie czuję się zachęcona, żeby chociażby tam pojechać, nie mówiąc już o zawiązywaniu bliższych znajomości z tamtejszymi ludźmi. Ale trzeba też zauważyć, że zazwyczaj zderzenie dwóch, zupełnie sobie obcych kultur nie odbywa się bez tarć. A Valko opisuje to wszystko z perspektywy Polki, która na dodatek jest przestraszona i w tym "piekle" zupełnie sama. Dlatego też można jej wybaczyć tą jednostronną opinię.

Ciekawym aspektem książki jest również wpleciony w fabułę wątek Arabskiej Wiosny Ludów. Autorka co prawda zaznacza, że opisy dotyczące tego tematu są fikcją literacką, ale myślę, że niejeden czytelnik podczas lektury odnosił je do sytuacji, którą znał z relacji prasowych i telewizyjnych sprzed niespełna roku. Czytając Arabską krew możemy się wczuć w sytuację zwykłych cywilów, na których wojna domowa spadła zupełnie nieoczekiwanie. Poznajemy ich życie w tych trudnych czasach z różnych perspektyw: spoglądamy na wydarzenia oczami rebeliantów, ale także zwykłych ludzi, którzy nie chcieli mieć z tym nic wspólnego, a mimo to, los gorzko ich doświadczał. Ten wątek mimo, że momentami wydawał mi się zbyt dramatyczny, aby być prawdziwym, poruszył mnie najbardziej.

Ostatnim elementem, o którym muszę wspomnieć, są bohaterowie. Tym razem się przyczepię, bo zwyczajnie mnie irytowali. Zwłaszcza Marysia, której oczami patrzymy na świat w tej powieści. Tak jak w Arabskiej żonie Dorota, tak ona teraz wydaje się niedojrzała, egoistyczna i nieumiejąca się odnaleźć w trudnej sytuacji. W czasie czytania wiele razy załamywałam ręce nad jej głupotą i nieostrożnością. Zwyczajnie trudno było mi się z nią utożsamić mimo, że z założenia jest w podobnym wieku do mnie. Z tego powodu, zupełnie nie urzekł mnie wątek miłosny z jej udziałem, który miał chyba przedstawiać zakazany romans w trudnych czasach, a w moich oczach stał się tylko mało śmieszną karykaturą takowego. Poza tym, autorka bardzo podkreśliła negatywne cechy Arabów, z którymi Marysia i Dorota się spotykają. Rozumiem, że chodzi o pokazanie jakiejś tendencji, ale zbytnie generalizowanie w stosunku do postaci sprawia, że potem czytelnik wynosi z lektury uprzedzenia i skrzywiony obraz rzeczywistości. A na to nie mogę się zgodzić.

Arabska krew to bardzo porządna kontynuacja serii. Wszystko logicznie układa się w całość mimo, że natłok dziwnych zbiegów okoliczności może wydać się podejrzany. Jeżeli przymkniemy na to oko, to będziemy mogli cieszyć się dobrą, momentami wstrząsającą, momentami pouczającą powieścią. Napisana lekkim językiem sprawia, że naprawdę szybko się ją czyta i ciężko się od niej oderwać. A przy okazji można "zakosztować" trochę egzotyki, jaką niewątpliwie są dla nas, Europejczyków, kraje arabskie. Z tych powodów książkę gorąco polecam. Ale... to chyba jeszcze nie wszystko. Zakończenie książki jest dwuznaczne - może być zamknięciem historii, a równie dobrze, może sugerować, że kiedyś powstanie kolejna część opowieści o Dorocie, Marysi i ich życiu. Jeżeli rzeczywiście tak się stanie, to ja na pewno uzupełnię swoją kolekcję o następny tom.  :)
 

T. Valko - Arabska córka

W poprzedniej recenzji chwaliłam Arabską żonę, więc bez zwłoki sięgnęłam po część drugą powieści - Arabską córkę. Nie byłam przekonana, czy kontynuacja utrzyma poziom, ale miło się rozczarowałam! :)

Tym razem Tanya Valko postanowiła opowiedzieć nam, między innymi, o swoich doświadczeniach związanych z życiem w Arabii Saudyjskiej. Informacje zawarte w powieści pod postacią kulturowego tła to wyraz pasji Polki. Jej fascynacja krajami arabskimi znalazła ujście nie tylko w tej książce. Pisarka już wcześniej wydała trzy pozycje: Libia od kuchni, Życie codzienne w Trypolisie i Sahara - ocean ciszy. Tytuły mówią same za siebie - Valko to prwadziwa specjalistka w swojej dziedzinie. Zagłębiając się w historię przedstawioną w cyklu o polskich kobietach w świecie arabskim, możemy mieć pewność, że to nie literacka fikcja, ale rzeczywistość.

Bohaterką Arabskiej córki jest Marysia, starsza córka Doroty. Po tragicznych wydarzeniach, jakie miały miejsce w Trypolisie, dziewczynka razem z babcią, siostrą i ciotkami uciekają do Ghany. Tam próbują stworzyć nowy dom. Początkowo wydaje się, że pech opuścił kobiety z rodziny Salimich i wreszcie nastały dla nich czasy spokoju. Jednak los nie jest dla nich łaskawy. Splot nieszczęśliwych wydarzeń powoduje, że Marysia znowu musi tułać się po świecie, nie tylko w poszukiwaniu szczęścia, ale także po to, by zadbać o swoją przyszłość. 

Druga część historii jest skonstruowana bardzo podobnie do pierwszej. W fabule przeważa wątek obyczajowy, którego główną bohaterką jest dorastająca Marysia. Choć na początku nie znamy jej zbyt dobrze - w końcu w Arabskiej żonie była postacią wręcz epizodyczną - trzeba przyznać, że autorka postarała się, aby czytelnik polubił dziewczynkę i w ciekawy sposób poprowadziła jej życie. To jej los jest centralnym punktem opowieści, skupiającym także szereg wątków pobocznych, dotyczących członków rodziny i jej przyjaciół. Takie nagromadzenie różnego rodzaju wydarzeń sprawia, że czytelnik nie może oderwać się od lektury. Uwagę skutecznie przyciąga również psychologiczny aspekt powieści. Obejmuje on dorastanie dziewczynki, okres dojrzewania oraz kształtowanie się jej poglądów i sposobu postrzegania świata. Z tych procesów wyłania się bardzo ciekawy obraz kobiety wychowywanej w nieprzyjaznym, trudnym świecie. Marysia okazuje się być zupełnie inną osobą, niż jej matka - dużo bardziej zdecydowaną, zdeterminowaną, silniejszą. Także bohaterowie drugoplanowi, tym razem bardziej jednoznaczni, z łatwością zaskarbiają sobie naszą sympatię, co sprawia, że z zapartym tchem śledzimy ich poczynania. Po raz kolejny na pochwałę zasługuje aspekt kulturowy powieści - ciekawym, choć gorzkim doświadczeniem było spojrzenie na europejskie nacje oczami osób wychowywanych w państwach arabskich. Nie zabrakło także kolejnych ciekawostek antropologiczno-kulinarno-zwyczajowych. Do tego kanonu zalet należy także dodać prosty, przyjemny język. Bardzo spodobały mi się arabskie zwroty, wtrącane przez autorkę do dialogów. Dzięki temu zabiegowi, znam już co najmniej kilka słów w tym języku. :)

Niestety, w przypadku Arabskiej córki istnieje również przysłowiowa druga strona medalu, czyli garść niedociągnięć, jakie zauważyłam w trakcie czytania. Pisałam o wciągającej fabule z wieloma zwrotami akcji. Mam jednak wrażenie, że nadanie książce dynamizmu odbyło się kosztem realizmu. Los kobiet w krajach arabskich nie jest łatwy, jednak nagromadzenie negatywnych zdarzeń, jakie przytrafiały się bohaterom, niezależnie co robili i gdzie byli, wydał mi się mało prawdopodobny. W podobny sposób odebrałam kwestię statusu majątkowego arabskich mężczyzn - może to czysty przypadek, ale dlaczego większość z nich jest obrzydliwie bogata, przy tym niesamowicie skromna i rozsądna, i szuka biednej żony? Wydaje mi się, że autorka zapomniała zróżnicować swoich bohaterów. Kolejnym minusem jest dla mnie zakończenie. Przy lekturze poprzedniego tomu, liczyłam, że autorka uchyli rąbka tajemnicy i nie zostawi nas jedynie z domysłami. Niestety, po raz kolejny bardzo ciekawa sytuacja nie zostaje rozwiązana, lecz urwana w połowie. Jeżeli jest to sygnał, że Tanya Valko pracuje nad kolejną częścią powieści, to wybaczam (choć wydaje mi się, że ta historia powinna się już skończyć). Jeśli nie, to bardzo szkoda, że nie podzieliła się z czytelnikami tym, na co wielu z nich czekało zapewne od pierwszej strony.

Mimo kilku drobnych wad, uważam, że Arabska córka jest kontynuacją na wysokim poziomie. Równie mocno wciąga, równie mocno wzrusza i wzbudza refleksje. Myślę, że każdy kto przeczytał część pierwszą tej opowieści, bez wahania powinien sięgnąć po ten tytuł. Reszcie czytelników gorąco polecam obie pozycje, bo naprawdę warto zapoznać się z historią Doroty i Marysi - jeśli nie dla samej przyjemności czytania dobrej książki, to dla podniesienia swojej wiedzy o sytuacji kobiet na świecie.


***

Na koniec trochę prywaty, a mianowicie - przypominam, że dziś ostatni dzień zgłaszania się do urodzinowego konkursu! Link do konkursowej notki i zasad tutaj. Gorąco zachęcam i czekam na zgłoszenia!
Wyniki, jak obiecywałam, pojawią się jutro.
Pozdrawiam! :)

T. Valko - Arabska żona

Wróciłam, jestem w jednym kawałku, wymęczona, ale zadowolona. I nareszcie miałam czas na czytanie!

Arabską żonę dosłownie połknęłam w kilka dni. Może to wina długiego przymusowego odwyku, a może zwyczajnie urok naprawdę dobrze napisanej, ciekawej powieści... ;)

Autorka - Tanya Valko - to ukrywająca się pod pseudonimem Polka. Bazą dla książki stały się jej doświadczenia związane z pobytem i pracą w krajach arabskich, najpierw w Libii, a potem w Arabii Saudyjskiej. Recenzowana przeze mnie pozycja nie jest pierwszą pozycją w dorobku autorki. Już wcześniej publikowała tytuły związane z kulturą arabską, ale żaden z nich nie miał charakteru powieści, no i żaden nie stał się aż tak głośnym bestsellerem.

Pisarka przedstawia nam historię Doroty, która jako nastolatka zupełnie przypadkowo zakochuje się w Libijczyku Ahmedzie i postanawia związać się z nim na całe życie. Zaślepiona miłością, nie słuchał o różnicach kulturowych, nie przeraża jej zachowanie narzeczonego ani brak tolerancji społeczeństwa dla ich związku. Mimo to, młodym małżonkom udaje się ułożyć sobie życie. Po kilku latach i długich namowach Ahmeda, postanawiają odwiedzić arabskich krewnych. Wyjazd, z miłych wakacji, zamienia się w długoterminowy pobyt, a Dorota dopiero dzięki niemu dostrzega prawdziwe oblicze swojego męża...

Arabska żona wzbudziła we mnie bardzo pozytywne odczucia, aczkolwiek kilka elementów powieści irytowało mnie podczas lektury. Zdecydowanym plusem książki jest wciągająca fabuła, oparta na bardzo rozbudowanym wątku obyczajowym. Perypetie postaci drugoplanowych, które ciągle absorbują główną bohaterkę, stwarzają atmosferę "chaosu", charakterystycznego dla dużych rodzin. Łatwiej nam wczuć się w sytuację Doroty - jedynaczki, która czuje się zagubiona wśród bliskich swojego męża. Historii nie brak realizmu, czyta się ją jak prawdziwe wspomnienia, swoisty reportaż. Autorka opisała tragiczną historię, nie szczędząc czytelnikom szczegółów, nierzadko brutalnych i przerażających. Czytając, nie raz łapałam się za głowę z przerażenia i współczucia dla bohaterów, nie raz nie dowierzałam, że takie okropieństwa dzieją się w cywilizowanym świecie, bo przecież historia oparta jest na tym, co polska pisarka widziała i słyszała w czasie swoich podróży. Drugą, ogromną zaletą powieści jest szczegółowy i, wbrew pozorom, obiektywny opis arabskiej kultury. Mamy możliwość zajrzeć za wysokie mury rodzinnych posiadłości i podpatrzeć lokalne zwyczaje, powąchać i posmakować orientalnej kuchni, dowiedzieć się, że Trypolis nigdy nie śpi, a nawet nauczyć się podstawowych słów po libijsku. Tanya Valko wplata w swoją opowieść nie tylko ciekawostki, które poznajemy oczami Doroty, ale także uczy nas, na jakich zasadach opiera się życie w kraju rządzonym przez islam i patriarchalny model rodziny. Dla nas, Polaków, większość tych reguł okaże się niezrozumiała, bezsensowna i zwyczajnie głupia. Niemniej jednak, podczas czytania zaciekawiło mnie kilka aspektów codziennego życia Arabów i wydały mi się one pozytywne.

Niestety, książka nie jest pozbawiona wad. Dla mnie największą z nich okazała się postać głównej bohaterki. Dorota okazała się być niezbyt inteligentną, rozpieszczoną i niedojrzałą osobą. Mimo, iż jej sytuacja nie była prosta i trzeba o tym pamiętać, jej podejście do życia charakteryzowało się wielką naiwnością. Wystarczy kobietę skontrastować z jej koleżanką, Baśką, czy też szwagierką, Maliką. W porównaniu do nich, Dorota rzeczywiście przypomina "królewnę", co kilkakrotnie wytykają jej bliscy i znajomi. Nawet jej stosunek do ukochanej córeczki wydaje się dziwny - dziecko biega samopas, zajmują się nią praktycznie obcy ludzie, a matka martwi się tylko i wyłącznie o to, czy mąż jeszcze ją kocha. może to i drobnostki, ale wiele razy sprawiały, że w moich oczach postać Doroty traciła na wiarygodności. Nie do końca usatysfakcjonowało mnie też zakończenie. Niby wszystko jest powiedziane dosadnie, ale jakoś tak... za mało. Przydałby się chociaż jeszcze jeden rozdział, który wyjaśniłby jak dokładnie rozwiązała się sytuacja. To potknięcie jestem jednak w stanie wybaczyć autorce - przecież napisała kontynuację, więc wierzę, że wszystkiego dowiem się w swoim czasie.

Książka okazała się bardzo ciekawa, wciągająca, ale ciężko o niej powiedzieć, że dostarcza rozrywki. Raczej skłania do przemyśleń na temat sytuacji kobiet w krajach arabskich i uświadamia o tym, że małżeństwo z człowiekiem pochodzącym z innej kultury to nie zawsze sielanka, zwłaszcza dla kogoś, kto psychicznie jest na nie nieprzygotowany. Uważam, że warto się z tą historią zapoznać, chociażby po to, żeby nie pozostawać obojętnym na kwestie, które porusza autorka. Gorąco polecam Arabską żonę, bo mimo niełatwej tematyki, czyta się ją naprawdę szybko i ciężko się od niej oderwać. Ja tymczasem zmykam do czytania Arabskiej córki.

***

Na zakończenie mały fotograficzny gratis, który (mam nadzieję ;) ) zrekompensuje Wam moją długą nieobecność, spowodowaną sesją, a potem wyjazdem. 








Taka oto piękna zima za naszą południową granicą. No i idealne warunki dla tych, co kochają białe szaleństwo. :) Na zdjęciach ośrodek Jasna-Chopok na Słowacji. :)